Leczenie pacjentów z zespołem hipereozynofilowym za pomocą mepolizumabu ad 5

Panel F pokazuje średnią wartość neurotoksyny pochodzącej z eozynofili (EDN) surowicy. Paski I w panelach D i F wskazują standardowe błędy. Ogółem u 36 pacjentów (84%) otrzymujących mepolizumab i 18 (43%) otrzymujących placebo, dawka prednizonu była zmniejszona do .10 mg na dzień przez . 8 kolejnych tygodni w ciągu 36-tygodniowego okresu leczenia (pierwotny punkt końcowy) (zagrożenie współczynnik 2,90; przedział ufności 95% [CI], 1,59 do 5,26; P <0,001) (tabela 2 i wykres 2A). Podobne wyniki uzyskano, gdy pierwotny punkt końcowy był analizowany pod kątem zmodyfikowanej populacji obejmowanej przez protokół 78 pacjentów (współczynnik ryzyka, 3,27, 95% CI, 1,73 do 6,18, P <0,001). Istotną różnicę między dwiema badanymi grupami stwierdzono również w podgrupach dawki prednizonu na początku badania, która jest bardziej wyraźna wśród pacjentów wymagających więcej niż 30 mg na dzień niż wśród osób wymagających 30 mg lub mniej na dobę (tabela 2). W grupie placebo pierwotny punkt końcowy był bardziej prawdopodobny u pacjentów, którzy otrzymywali 30 mg lub mniej prednizonu w punkcie wyjściowym (17 z 30 pacjentów [57%]) niż u tych, którzy otrzymywali więcej niż 30 mg (1 z 12 [8%]). Natomiast w grupie mepolizumabu 26 z 30 pacjentów (87%), którzy otrzymywali na początku 30 mg lub mniej prednizonu, odpowiadało na leczenie, podobnie jak 10 z 13 (77%), którzy otrzymywali więcej niż 30 mg.
Wszystkie punkty końcowe skuteczności wtórnej i eksploracyjnej znacznie faworyzowały stosowanie mepolizumabu (P <0,001) (Tabela 2 i Figura 2B). Figura 2D pokazuje średnią dawkę prednizonu stosowaną podczas badania. (Dodatkowe analizy skuteczności, z rozwarstwieniem na podstawie osiągnięcia pierwotnego punktu końcowego i stanu ukończenia studiów, przedstawiono w Dodatku Dodatkowym 3)
Liczba eozynofilów we krwi i poziomy neurotoksyn pochodnych eozynofilów
Liczba granulocytów kwasochłonnych we krwi poniżej 600 na mikrolitr przez 8 lub więcej kolejnych tygodni została osiągnięta u 41 z 43 pacjentów (95%) otrzymujących mepolizumab, w porównaniu z 19 z 42 (45%) otrzymujących placebo (p <0,001; stosunek 3,53; 95% CI, 1,94 do 6,45) (Tabela 2 i Figura 2C). Różnica między badanymi grupami dla tego punktu końcowego była znacząca w obu podgrupach początkowej dawki prednizonu (.30 mg i> 30 mg). Średnie poziomy neurotoksyn pochodzących z eozynofili w surowicy różniły się istotnie pomiędzy dwiema badanymi grupami we wszystkich ocenianych punktach czasowych (P <0,001, P <0,001 i P = 0,005 dla zmniejszenia pomiędzy grupą mepolizumabu i grupą placebo w 12. i 24. tygodniu; 36, odpowiednio) (rysunek 2F).
Czas na niepowodzenie leczenia
Czas do niepowodzenia leczenia (zdefiniowany jako liczba dni do pogorszenia stanu klinicznego wymagający innej terapii zespołu hipereozynofilowego lub zwiększenie dawki prednizonu do> 60 mg na dobę) był znacznie krótszy w grupie placebo niż w grupie otrzymującej mepolizumab (P <0,001 przez test log-rank). Dziewięciu z 43 pacjentów (21%) otrzymujących mepolizumab i 29 z 42 (69%) otrzymujących placebo miało niepowodzenie w leczeniu. Mediana czasu do niepowodzenia leczenia w grupie otrzymującej placebo wynosiła 136,5 dni (95% CI, od 106 do 199, Figura 2E); odpowiednich danych nie można było obliczyć dla mepolizumabu, ponieważ mniej niż połowa pacjentów otrzymujących ten lek doznała niepowodzenia leczenia.
Wyniki zdrowotne
Nie zaobserwowano znaczących różnic między leczeniami w odniesieniu do zmian w stosunku do wartości wyjściowej w punktach podsumowania fizycznego i psychicznego składnika SF-12 (tabela 2) lub liście kontrolnej Rotterdam Objaw (Dodatek 3).
Bezpieczeństwo
Tabela 3
[więcej w: tabletki visaxinum, fitolizyna nefrocaps, orsalit plus smektyn ]

Powiązane tematy z artykułem: fitolizyna nefrocaps orsalit plus smektyn tabletki visaxinum