Od niezytu oskrzeli sluzotokowego

Od nieżytu oskrzeli śluzotokowego (bronchitis pituitosa) różni się ostry obrzęk płuc pienistą plwociną zawierającą dużo białka, ostrym początkiem i przebiegiem i ostrą niewydolnością krążenia. Obrzęk płuc przewlekły, zwłaszcza częsty u chorych na nerki z nadciśnieniem tętniczym, jako objaw pojawiający się przeważnie w noc), różni się od przewlekłego nieżyt u oskrzeli napadowym charakterem i właściwościami plwociny. Od napadów dychawicy oskrzelowej można go odróżnić na tej podstawie, że duszność w obrzęku płuc nie jest wydechowa a plwocina jest pienista i nie zawiera białych krwinek kwasochłonnych, wężownic Curschmanna ani kryształów Charcot-Leydena. Rokowanie w obrzęku płuc jest zawsze bardzo poważne los chorego nie da się przewidzieć. Zapobieganie. Read more „Od niezytu oskrzeli sluzotokowego”

Od ostrego obrzeku pluc odróznia sie zawal krwotoczny gwaltownymi klujacymi bólami w klatce piersiowej

Od ostrego obrzęku płuc odróżnia się zawał krwotoczny gwałtownymi kłującymi bólami w klatce piersiowej, plwociną bezpowietrzną i najczęściej jednostronnością sprawy. Nadto przyczyny zawału płuc są inne niż obrzęku płuc. Nieraz zawał płuc rozpoznaje się mylnie, jako gruźlicę płuc. Od pomyłki uchroni dokładne badanie stanu płuc, serca, żył i plwociny zwłaszcza często przyczyną pomyłki bywa zwężenie lewego ujścia żylnego z częstymi zawałami krwotocznymi, gdy wada ta przebiega wśród objawów mało wyraźnych. Rokowanie w zawale krwotocznym płuc zależy od choroby podstawowej oraz od tego, czy czop jest jałowy, czy zakażony, czy też toksyczny. Read more „Od ostrego obrzeku pluc odróznia sie zawal krwotoczny gwaltownymi klujacymi bólami w klatce piersiowej”

Leczenie

Leczenie. Gdy zawał płuc już się wytworzy, poleca się choremu dłuższy czas pozostawać bezwzględnie w łóżku półsiedząc z usunięciem wszelkich wysiłków, które mogą wywołać nowe zawały. Chorego takiego należy badać ile możności, rzadziej, zachowując przy tym wielką ostrożność. Stolec i mocz powinien chory oddawać na basen, przy czym zwraca się uwagę, by wypróżnienia były bez wysiłków. Poleca się także 10% roztwór nowokainy w dawce 10 ml, którą wstrzykuje się dożylnie w ciągu 2,5 minut (dokładnie po 1 ml co 15 sekund). Read more „Leczenie”

Rozpoznanie zwiotczenia pluc

Rozpoznanie zwiotczenia płuc polega na stwierdzeniu u osób młodych: 1) niskiego odgłosu bębenkowego, prawie jednakowej wysokości podczas wdechu i wydechu; 2) obniżenia dolnych granic płuc z zachowaniem ich ruchomości; 3) właściwych czynników przyczynowych 4) objawu Glenarda w przypadkach powstałych na tle zakłócenia mechanizmu oddychania. Rozpoznanie różnicowe. Zwiotczenie tkanki płucnej różnicuje się z czynnym rozciągnięciem płuc (distentio pulmonum actiua). Z tym stanem płuc ma zwiotczenie tkanki płucnej, jako objaw wspólny zwiększoną objętość płuc. Gdy jednak zwiotczenie tkanki płucnej jest zjawiskiem biernym, polegającym na upośledzeniu sprężystości płuc, to czynne rozciągnięcie płuc powstaje wskutek nadmiernej czynności oddechowej w warunkach fizjologicznych bez zaburzeń w stanie sił sprężystych tkanki płucnej. Read more „Rozpoznanie zwiotczenia pluc”

Jeszcze gorsze stosunki wytwarzaja sie w okresie wydechu, gdyz same tylko sily sprezyste pluc nie wystarczaja

Jeszcze gorsze stosunki wytwarzają się w okresie wydechu, gdyż same tylko siły sprężyste płuc nie wystarczają, by płuca wróciły do prawidłowej objętości wydechowej, oskrzela, bowiem są zwężone. Chory musi używać pomocniczych mięśni wydechowych i wykonywać silniejsze wydechy. Przez to ulegają znaczniejszemu uciskowi drobne oskrzela tak, iż dostanie się powietrza, przynajmniej, z pewnej grupy pęcherzyków płucnych do oskrzeli wybitnie się utrudnia. Wskutek tego pęcherzyki te pozostają rozdęte również w okresie wydechu. Rozwojowi rozedmy płuc u chorych na przewlekły nieżyt oskrzeli bardzo sprzyja nadto ustawiczny uporczywy kaszel, który Wywołuje wciąż znaczne zwiększenie ciśnienia w drogach oddechowych z następowym rozdęciem płuc. Read more „Jeszcze gorsze stosunki wytwarzaja sie w okresie wydechu, gdyz same tylko sily sprezyste pluc nie wystarczaja”

Wieńcowa angiografia CT versus standardowa ocena w ostrym bólu w klatce piersiowej

Nie jest jasne, czy ocena uwzględniająca koronarografię angiograficzną (CCTA) jest skuteczniejsza niż standardowa ocena w oddziale ratunkowym u pacjentów z objawami sugerującymi ostre zespoły wieńcowe. Metody
W tym wieloośrodkowym badaniu losowo przydzielono pacjentów w wieku od 40 do 74 lat z objawami sugerującymi ostre zespoły wieńcowe, ale bez zmian w elektrokardiografii niedokrwiennej lub z początkowym dodatnim testem troponiny na wczesną CCTA lub standardową oceną w oddziale ratunkowym w dni powszednie w ciągu dnia pomiędzy Kwiecień 2010 r. I styczeń 2012 r. Pierwszorzędowym punktem końcowym była długość pobytu w szpitalu. Read more „Wieńcowa angiografia CT versus standardowa ocena w ostrym bólu w klatce piersiowej”

Utrata wzroku po wstrzyknięciu do ciała szklistego autologicznych „komórek macierzystych” dla AMD ad

Organizacje finansujące nie miały żadnej roli w projektowaniu lub prowadzeniu obecnego badania. Procedura dotycząca komórek macierzystych
Zgodnie z uzyskaną dokumentacją, procedura została przeprowadzona u pacjentów w następujący sposób. Bogaty w tłuszcz obszar okołopłucny wstrzyknięto podskórnie roztworem znieczulającym, aby przygotować się do liposukcji tumescencyjnej. Piętnaście do 20 minut później wstrzyknięto dodatkowe znieczulenie miejscowe, a następnie aspirację liposukcyjną 60 ml, a próbkę tkanki tłuszczowej poddano obróbce w celu wyizolowania przypuszczalnych komórek macierzystych.
Równolegle wykonano standardową puszczenie krwi w celu zebrania 35 ml pełnej krwi, którą odwirowano w celu oddzielenia frakcji osocza bogatopłytkowego. Read more „Utrata wzroku po wstrzyknięciu do ciała szklistego autologicznych „komórek macierzystych” dla AMD ad”

Ribociclib jako terapia pierwszego rzutu dla pozytywnego wyniku HR, zaawansowany rak piersi ad

Wybraliśmy dawkę 600 mg na dobę w oparciu o wyniki badania fazy z udziałem pacjentów z zaawansowanym rakiem.19 Ribociclib podawano z posiłkiem lub bez posiłku.20 Randomizacja była stratyfikowana w zależności od obecności lub braku wątroby lub płuc przerzuty. Pacjenci otrzymywali leczenie do czasu progresji choroby, niedopuszczalnej toksyczności, zgonu lub przerwania leczenia rybokilektem lub letrozolu z jakiejkolwiek innej przyczyny. Obniżenie dawki dla ribociclib (od 600 mg do 400 mg do 200 mg na dobę) było dozwolone w celu leczenia zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem; do letrozolu nie było dopuszczalnych dawek. Pacjenci, którzy przerwali stosowanie ribociclib lub placebo, mogli nadal otrzymywać letrozol. Nie zezwolono na przejście do leczenia. Read more „Ribociclib jako terapia pierwszego rzutu dla pozytywnego wyniku HR, zaawansowany rak piersi ad”

Terapia genowa u pacjenta z chorobą sierpowatą ad 6

Przeciwnie, wolniejsze tempo wzrostu ekspresji HbAT87Q odzwierciedla bardziej stopniowy przebieg czasowy wymiany transfuzji krwinek czerwonych z okresów przed przesadzeniem i perytransplantacji przez nowo dojrzewające, pochodzące z przeszczepu krwinki czerwone. W mysich modelach choroby sierpowatej trudno było uzyskać terapeutyczną ekspresję globiny po dodaniu genu, prawdopodobnie z powodu konkurencji z endogennymi informacyjnymi RNA .-globiny.11 W obecnym badaniu wysokie stężenie terapeutycznego HbAT87Q (stosunek HbAT87Q do HbS, w przybliżeniu 1) 10,11 Ekspresja HbAT87Q wydaje się być wystarczająca do tłumienia hemolizy, prowadząc do stabilnych stężeń hemoglobiny od 11 do 12 g na decylitr i znacznej poprawy wszystkich mierzalnych markerów biologicznych specyficznych dla sierpowatej choroby i blokowania niedokrwistości sierpowatokrwinkowej- powiązane zdarzenia kliniczne.20,21
Dodatkowe dane dotyczące leczenia LentiGlobin w niedokrwistości sierpowatej są obecnie gromadzone w HGB-206, wieloośrodkowym badaniu klinicznym fazy 1/2 w Stanach Zjednoczonych. 19 Obserwacja jest bardziej ograniczona dla tych pacjentów niż dla pacjenta w naszym badaniu, ale początkowe doniesienia u siedmiu pacjentów nie zawierały nowych ustaleń dotyczących bezpieczeństwa.19 Skuteczność przenoszenia genów była niższa niż tutaj podano, chociaż ekspresja genów terapeutycznych pozostaje skorelowana z wartościami liczby kopii wektorowej.
Wyniki tego pacjenta dostarczają dalszych dowodów na nasze wcześniej zgłoszone wyniki pacjentów, którzy przeszli podobną procedurę terapii genowej ex vivo dla .-talasemii z tym samym wektorem BB305 2223 lub z poprzednim wektorem HPV569.23,24 Oprócz pacjenta z opisana tu choroba sierpowata, zgodnie z tym samym protokołem klinicznym, 4 pacjentów z zależną od transfuzji .-talasemią otrzymało LentiGlobin BB305. Uczestnicy ci nie mieli istotnych klinicznie komplikacji i nie wymagali już regularnych transfuzji.22 Te wyniki są zgodne z wczesnymi wynikami odnotowanymi u 18 innych pacjentów z talasemią, którzy otrzymali LentiGlobin BB305 w badaniu klinicznym HGB-204.23. Read more „Terapia genowa u pacjenta z chorobą sierpowatą ad 6”

Terapia genowa u pacjenta z chorobą sierpowatą ad 5

Wskaźnik wydłużenia obliczono jako stosunek długości (A) i szerokości (B) komórki, gdzie (A-B) podzielono przez (A + B), a wynik wyrażono jako liczbę dziesiętną z przedziału od 0 do 1. Panel E pokazuje profil gęstości krwinek czerwonych 12 miesięcy po terapii genowej u pacjenta, uzyskanej z zastosowaniem gradientu ftalanu. Mierzyliśmy 10 próbek (oznaczonych liczbami od do 10 na czarnej krzywej) przy różnych gęstościach ftalanów. Czerwone linie wyznaczają trzy różne gęstości komórek: niski (<1,086 mg na mililitr), średni (1,086 do 1,096 mg na mililitr) i wysoki (> 1,096 mg na mililitr). Pomarańczowe linie oznaczają granice normalnego profilu. Read more „Terapia genowa u pacjenta z chorobą sierpowatą ad 5”