Wysokodawkowa dożylna terapia metyloprednizolonem w leczeniu bólu u dzieci i młodzieży z chorobą sierpowatą ad

Unikano silnego nawodnienia, o ile pacjent nie został klinicznie odwodniony. Pacjenci z gorączką w momencie przyjęcia otrzymywali cefuroksym (50 mg na kilogram dożylnie co osiem godzin) po pobraniu krwi do hodowli. Analgezja składała się z siarczanu morfiny (0,1 mg na kilogram na dawkę) podawanego przez dożylne bolusowe wstrzyknięcie tak często, jak co dwie godziny, gdy jest to konieczne w przypadku umiarkowanego do silnego bólu. Jeśli w czasie hospitalizacji ból był słabo kontrolowany, dawkę morfiny zwiększono do 0,15 mg na kilogram. Jeśli ból był ciężki po 24 godzinach hospitalizacji, a pacjent otrzymał osiem lub więcej wstrzyknięć morfiny w bolusie, protokół pozwolił na stosowanie ciągłego wlewu morfiny5 według uznania lekarza prowadzącego. Po ustąpieniu bólu dożylną morfinę przerwano i w razie potrzeby podano doustny acetaminofen z kodeiną. Pacjent został wypisany ze szpitala, gdy pacjent, jego rodzice i personel medyczny zgodzili się, że epizod bólu ustąpił lub mógł być leczony ambulatoryjnie doustnymi lekami przeciwbólowymi.
Pacjenci byli monitorowani podczas hospitalizacji z powodu potencjalnych reakcji toksycznych związanych ze stosowaniem sterydów, w tym bólu głowy, zaburzeń psychicznych, nadciśnienia, zaburzeń rytmu serca i powikłań infekcyjnych.
Miary wyników i analiza statystyczna
Główne wyniki w naszym badaniu to liczba podawanych dożylnie dawek morfiny, potrzeba ciągłego wlewu morfiny, czas dożylnej i doustnej analgezji oraz powikłania kliniczne, takie jak zespół klatki piersiowej. Test U Manna-Whitneya zastosowano do oceny różnic między grupami terapeutycznymi pod względem wymaganej dożylnej dawki analgetycznej i wieku. Ponieważ stwierdzono różnicę wieku, zastosowano analizę kowariancji w celu określenia różnic między grupami w zależności od wieku w czasie podawania ambulatoryjnego w warunkach szpitalnych. Analizę chi-kwadrat zastosowano do oceny różnic w innych cechach klinicznych i częstości powikłań.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka kliniczna 36 pacjentów w 56 epizodach bólu. Od lutego 1990 r. Do października 1991 r. U 36 pacjentów z niedokrwistością sierpowatą zarejestrowano 56 epizodów silnego bólu. Dwudziestu siedmiu pacjentów (w sumie 44 epizody) miało niedokrwistość sierpowatą, siedem (8 epizodów) miało sierpowatą C-hemoglobinę C, a dwie (4 epizody) sierpowatą komórkę-.-talasemię. Ich wiek wynosił od 2 do 19 lat (średnia, 7,7). Podczas 30 epizodów pacjenci otrzymywali placebo, a podczas pozostałych 26 epizodów pacjenci otrzymywali metyloprednizolon. Jeden pacjent otrzymał oba leki podczas oddzielnych epizodów. Obie grupy były zrównoważone pod względem płci, rodzaju hemoglobinopatii i czasu trwania bólu przed hospitalizacją, ale większy odsetek młodszych pacjentów został losowo przydzielony do grupy otrzymującej metyloprednizolon (P = 0,016) (Tabela 1). Różnice między grupami w średnim czasie podawania środków przeciwbólowych poddano zatem analizie kowariancji w celu kontroli ewentualnego zakłócenia ze względu na wiek.
W okresie badania wystąpiło 54 dodatkowe hospitalizacje z powodu silnego bólu, podczas których pacjenci zostali uznani za niekwalifikujących się lub nieodpowiednich do wejścia z wielu powodów: obecność zespołu klatki piersiowej przy przyjęciu (15 epizodów); problemy behawioralne uniemożliwiające odpowiednią ocenę bólu (13); lub ciężkie współistniejące choroby lub stany, które charakteryzowały się wysoką gorączką i podejrzeniem posocznicy bakteryjnej (10), zastoinową niewydolnością serca (2), reaktywną chorobą dróg oddechowych (2), krwawieniem z przewodu pokarmowego w wywiadzie (4), kryzysem aplastycznym (2), kamicą żółciową ( 3), sekwestracja śledziony (1), niedawna ekstrakcja dentystyczna (1) i podejrzenie wykorzystywania seksualnego (1)
[więcej w: tabletki visaxinum, orsalit plus smektyn, delicol dawkowanie ]

Powiązane tematy z artykułem: delicol dawkowanie orsalit plus smektyn tabletki visaxinum